Wat een dag gisteren. En niet de dag waar ik op gehoopt had, het had niet zo mogen zijn. Ik moest om 9.50 ´s morgens tegen de Aziatisch Jeugd Kampioen Huan Yuxiang (China). Eerder had ik van een jongen uit Algarije gewonnen in 2 games met 21-14 / 21-16. De kans dat ik zou winnen van de Chinees was niet heel groot, maar ik wilde gewoonweg mijn allerbeste badminton laten zien. Dit had ik in April op het Wereld Jeugd Kampioenschap ook tegen hem gedaan. Toen in 2 games verloren, de eerste was zeer close.
Dit keer was het een hele andere wedstrijd. Er staat veel wind in de hal, door de airco die in de hal blaast. Op het WJK in Mexico was dit niet het geval. Hier kon de shuttle alle kanten op gaan, dit is zeer moeilijk spelen, vooral voor Europeanen die dit niet gewend zijn. Ik wist dus dat ik mijn tactiek hierop moest gaan aanpassen. Er was een ´goede´ en een ´slechte´ kant. Aan de ´goede´ kant had je wind tegen, kon je redelijk je normale spel spelen. Aan de ´slechte´ kant had je wind mee en vooral ook last van zijwind. Dus aan deze kant moet je bijna alleen maar aanvallend naar beneden slaan, niet te ver naar de lijnen.
Dit was in veel partijen te zien, ook bij de Aziaten, dat vaak eerst de goede kant de game won, daarna won de ander de game aan de goede kant. (Mede) hierdoor in het begin al verloren veel favorieten belangrijke wedstrijden. Er kon van alles gebeuren.
Er stond me dus een hele uitdaging voor de boeg. Tegen de Aziatisch kampioen, met deze omstandigheden. Ook spelen we in het Singapore Indoor Stadium, een gigantisch stadion waar duizenden mensen in kunnen. Tijdens onze wedstrijden zaten er ongeveer 1500 mensen.
We werden omgeroepen en liepen samen met de scheidsrechter, servicerechter en meerdere lijnrechters naar de baan. Ik verloor helaas de toss, zodat hij de ””goede”” kant koos omdat hij dit natuurlijk ook allang in de gaten had. Ik begon aan de mindere kant, en het was even aftasten in het begin. Het ging gelijk op tot ongeveer 6-6, maar toen kwam het. Mijn smashes naar beneden gingen uit, dropshots liepen niet goed, en het was moeilijk om over te stappen naar lobs en clears, omdat ik erge wind mee had!! Dus mijn tactiek ging niet werken, en daarom werden mijn slagen onzeker en maakte ik fout na fout. Een paar goede rally”’’s van mij en daarna weer fouten. Zodoende verloor ik met 11-21 de eerste game.
Mentaal was dit meteen een flinke tik, maar ik wist dat ik nu de andere kant, de ´goede´ kant had. Ik moest nu gaan komen met goed spel anders was het over. Weer gelijk op tot 2-2. Hierna 2 flinke fouten van de lijnrechter (achterveld), zodat ik 2 punten onnodig verloor, 2-4 achter. Ook dat nog. De Chinees had nu de snelle kant en zijn smashes kwamen goed door, mijn lobs en clears door wind tegen erg kort, hierdoor kwamen de smashes en snelle vlakke slagen van de Chinees extra goed door. Voordat ik het wist stond ik met 11-4 weer achter. Mentaal was ik nu slechter dan ooit. Wist niet meer wat ik moest doen, werd onzeker in mijn slagen en begon na te denken over het zwakke resultaat. Ik probeerde me deze laatste punten nog te herstellen en bleef vechten. Nog een aantal goede rally’’s maar ook weer fouten. Ook de tweede game verloor ik, 14-21. Ik was gebroken. Ik had mijn beste badminton willen laten zien, maar het was verreweg van dat. Kon niet omgaan met de wind (airco) in de hal waardoor ik fout na fout maakte. Had ik uiteindelijk de goede kant met wind tegen, waren mijn slagen veel te kort waardoor de chinees flink kon doorhalen.
Met een gebroken hart ging ik terug naar het Olympisch dorp, naar mijn kamer, om daar nog even na te denken over de wedstrijd. Baal er niet eens zo erg van dat ik heb verloren, maar wel van wat ik heb laten zien. Heb wat geprobeerd te slapen, maar het lukte niet. Moest ‘’s avonds weer spelen, tegen een jongen uit Egypte.
Rond 19.30 kwam ik weer in het stadion aan, om 20.50 moest ik spelen tegen Mahmoud El Sayad (EGY). Ik was al uitgeschakeld omdat de Chinees eerste werd in de poule. Dit, samen met het gevoel van mijn slechte vorige wedstrijd was niet fijn. Ik ging mijn warming up doen en de op tijd ging de wedstrijd van start. Ik startte goed maar, samen met veel geluk, kwam hij goed in de wedstrijd. Ik kon het niet bolwerken, terwijl ik normaal gesproken van deze jongen had moeten winnen. Ik heb echt werkelijk gevochten, maar het mocht niet baten. Verloren met 17-21/19-21.
Versufd liep ik weg naar de ”mixed room´ waar allerlei journalisten enz zitten die je dan kunnen interviewen. Ik werd niet geinterviewd, maar ja hoor. Ik had dopingcontrole. Ook dat nog! Er worden willekeurig mensen gekozen voor dopingcontrole, maar op de een of andere manier ben ik het altijd. Nog 1,5 uur in een hok gezeten voordat ik naar de wc kon. Daarna kon ik pas terug naar het Olympisch dorp.
Het is een dag geweest die ik niet snel zal vergeten. Ik heb het er nog met mijn coach over gehad: ik heb nog nooit een toernooi gehad, waar ik zo hard voor heb getraind, en dat ik dan zo onder mijn niveau heb gespeeld. De omstandigheden zoals het grote stadion en de wind door de airco spelen natuurlijk ook mee, maar hier moet je je gewoon aan aanpassen. De komende dagen zullen nog wel moeilijk zijn maar ik kom er ook vast wel weer bovenop!
Nick